Stor Elgfare!!

Oftewel; groot elandengevaar!

In Noorwegen zijn volgens mij wel “tig”-duizend verkeersborden met deze tekst maar nog nooit hebben wij een eland in het “echt” gezien…tot vanavond!! En ook nog eens vanaf ons balkon!! Superleuk, Sanne dacht dat ik haar voor de

Hilsen fra Bodø!

De reis (16-20 april)

We zijn alweer bijna een week verder, dus dat wordt een lang verhaal! De reis verliep heel voorspoedig en we waren steeds mooi op tijd op de campings, ondanks de afstanden. De rit van zaterdagavond tot zondagochtend naar Noord-Denemarken hebben we elkaar afgewisseld met rijden zodat we om de beurt konden slapen (de bijrijder dan hè). Op de ferry van Frederikshavn naar Oslo hebben we vanaf de achtersteven nog even gekeken hoe

Houdoe allemaal!

Raar, gisteren zwaaiden we onze spullen uit en vandaag worden we zelf uitgezwaaid. Het was vanmorgen erg vreemd wakker worden op het luchtbedje, voorlopig de laatste keer in eigen huis. Gisteren was enorm gezellig: eerst hard werken om de wagen in te laden en ’s avonds het afscheidsborreltje.

Nils was vooral blij met de veranderingen op het vlak van wassen en strijken. Eerst gingen met veel genoegen wasmachine, droogrekje, strijkplank en –ijzer de wagen in, en later op de avond kreeg hij van zijn schoonmoeder een

Dag spullen!

Vandaag was de dag van de verhuiswagen. ’s Morgens op tijd op om de laatste spullen schoon in te kunnen pakken en om de dozen dicht te plakken die beneden al klaar stonden. De verhuiswagen van Drent Transport zou er om 11.00 uur zijn, maar was mooi op tijd om 10.15 uur.

Gauw de hulptroepen gebeld en die waren er ook al zo snel! Echt fijn als je zo op mensen kan rekenen! Willem, de chauffeur, werkte ook flink door dus in no-time zat alles netjes ingepakt in de vrachtwagen. Tussendoor kwamen nog wat mensen afscheid nemen en we werden precies op de goede momenten verrast met

Feestdiner

Mooie mijlpalen moet je vieren. Daarom gingen we donderdag 14 april uit eten ter ere van het 35-jarig jubileum van de mijn ouders.

GEFELICITEERD!!

We genoten van een heerlijk 5-gangen verrassingsmenu bij

Franks laatste adem

Het gaat goed met opruimen! Donderdag ruimden we de vliering van de garage al leeg. Daar was veel terecht gekomen in de periode dat we ons huis verbouwden, dus we vonden veel spullen terug die we al drie jaar niet hadden gezien. Daaronder was ook het vliegtuig dat we tijdens onze bruiloft van Frank en Pleuni kregen. Zij vlogen beide bij de KLM op de Boeing 747 en wij trouwden op 7 april 2007 (7-4-7) dus de link was snel gelegd. Dat vliegtuig heeft Frank de dag voor onze bruiloft zelf opgeblazen en al die tijd heeft hij het volgehouden. Eerst hing hij in onze

Mieren

Het leven van een emigrant is niet alleen leuk-spannend. Soms is de spanning ook gewoon ronduit eng. Tenminste, zo ervaar ik het. De afgelopen weken sloop ‘Het Naderend Vertrek’ steeds een paar stapjes dichterbij. Nog veel te doen, maar ook nog wel wat tijd. De laatste dagen heeft ie het op een sprinten gezet.

Natuurlijk ging het vanaf het sollicitatiegesprek al supersnel. Eerst 8 jaar niks, een beetje dromen, en opeens een startschot en in sneltreinvaart richting 1 mei. We zijn heel rationeel bezig met wat geregeld moet worden. De formaliteiten, woonruimte, inpakken… Maar de laatste tijd heb ik last van een heel ander

4 jaar getrouwd !!!

Alvast bedankt voor alle sms-jes, kaartjes en bloemen die we vandaag ongetwijfeld zullen ontvangen van jullie!! Want inderdaad; vandaag zijn Sanne en ik vier jaar getrouwd!

We hebben besloten om deze dag op een speciale manier te vieren door onszelf maar eens flink te verwennen met een leuke workshop "dozen inpakken". Ik heb gehoord dat deze ergens in de loop van de ochtend gaat beginnen en dat het heeeeeel de dag(en) gaat duren...., spannend!

Plannen, afscheid, opruimen, regelen

Wat is er veel gebeurd de afgelopen anderhalve week! We houden het zelf niet eens bij met bloggen, dus hoog tijd om iedereen weer eens bij te praten. Ga er maar eens goed voor zitten, want dit kan even duren!

Weekend 26-27 maart
Vorige week vertelden we dat we ons huis inmiddels te koop stond en dat we meededen aan de open huizenroute. We werden bezocht door één gezin dat erg enthousiast leek. Helaas is dat niets geworden, dus we wachten nog maar weer af. Zo snel kun je ook niet veel verwachten natuurlijk.

Tijdens de open huizenroute –ik sta met de kijkers op zolder– klinkt er opeens een vreugdekreet